పున్నమి కౌగిలి

ఒక వర్షం కురిసిన రాత్రి

కనులకు నిదుర దూరమైన క్షణం

వర్షం వెలిసిన తర్వాత

ఆకాశంలో మెరుస్తున్న చుక్కలు

పక్కనే తెల్లని కాంతితో సోగ్గాడు చంద్రుడు

నడిరాతిరి.. ఒంటరిగా పయనం 

పున్నమి కౌగిలికి సిద్ధమవుతున్న ప్రకృతి శోభ

ఓ చక్కని చుక్క

నేలకు దిగొచ్చిందా అన్నట్టుగా 

కళ్లముందొక అందం

చూపులు తిప్పుకోనివ్వని పరువం

ఊపిరి సలపనివ్వని ఆలోచనల సంగమం  

నా వెనకే వస్తూ,

నాతో పాటుగా నడుస్తూ,

నన్ను దాటిపోతూ..

కనిపించీ కనిపించని చూపులతో

వలపుల బాణాలు విసురుతూ

మాయమైపోయింది! 

నేను మాత్రం అక్కడే,

ఆ కాంతామణికి దాసుడినై

విరహగీతాల గాయకుడినై..